Leczenie WZW
Publikacja: 01 marzec 2012
Ostatnia aktualizacja: 19 grudzień 2013
Sam przebieg choroby uzależniony jest od typu wirusa. W zależności na który typ wirusa chorujemy należy zastosować konkretne leczenie.
Leczenie WZW typu A
Leczenie tego typu wirusa bywa długie i uciążliwe. Często chory pacjent wymaga hospitalizacji, która trwa około 2-3 tygodni. Leczenie polega przede wszystkim na obserwacji i zapewnieniu choremu spokoju, odpowiedniej diety, która należy stosować przez kilka miesięcy. Nie ma konkretnych leków. Zazwyczaj choroba kończy się pełnym wyzdrowieniem, jednak zdarza się, że u niektórych pacjentów następuje nawrót choroby, a jej objawy mogą utrzymywać się nawet do pół roku. Przejście choroby zapewnia całkowitą odporność.
Leczenie WZW typu B
Ostre WZW B w większości przypadków ulega samowyleczeniu. Najważniejszą rolę odgrywa odpoczynek fizyczny i psychiczny. Wskazane jest, aby chory leżał w łóżku przez kilkanaście godzin na dobę, ponieważ zwiększa to ukrwienie wątroby. Dieta chorego powinna składać się w 70 procentach z węglowodanów, w 10-20 procentach
z tłuszczów oraz w 10% z białka. W jadłospisie osoby chorej mogą znaleźć się m.in. takie produkty jak: białe czerstwe pieczywa, masło, dżem, miód, twaróg, potrawy mączne, ryż, kasze, białe gotowane mięso. Pacjenta obowiązuje bezwzględny zakaz picia alkoholu co najmniej przez rok. Choroba ulega wyleczeniu w około 90 procentach. Coraz bardziej popularne stają się szczepienia przeciwko tej chorobie, dzięki czemu liczba zachorowań ulega zmniejszeniu. Jeśli zaś antygen choroby HBsAg utrzymuje się we krwi powyżej 6 miesięcy może świadczyć to o przewlekłym nosicielstwie oraz o przewlekłym zapaleniu wątroby. Lekarz powinien w tej sytuacji pokierować pacjenta do wyspecjalizowanego ośrodka, gdzie zostanie postawiona dokładna diagnoza
i wdrożone dalsze leczenie.
Leczenie WZW typu C
Jeśli chodzi o ten typ wirusa nie ma obecnie szczepionki, która uchroniłaby przez zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C. Szczepionka przeciwko wirusowi znajduje się dopiero w II fazie badań klinicznych. Pocieszający jest jednak fakt, że istnieją coraz bardziej skuteczne metody leczenia WZW typu C. Na rynku są dostępne dwa rodzaje leków: interferon oraz rybawiryna. Pierwszy z nich to naturalne białko, wytwarzane w organizmie w celu zwalczania zakażeń powodowanych przez wirusy. Niestety organizm nie zawsze potrafi wyprodukować dostateczną ilość interferonu, dlatego też podaje się to białko w postaci zastrzyków. Drugi z dostępnych leków to lek przeciwwirusowy, stosowany doustnie. W połączeniu z interferonem wzmacnia jego działanie i tym samym zwiększa skuteczność terapii.
Leczenie WZW typu D
WZW typu D podlega administracyjnemu obowiązkowi leczenia szpitalnego. Leczenie trwa od 2 do 12 tygodni, jest zasadniczo leczeniem objawowym. Przewlekłe zapalenie wątroby typu D leczone jest przy użyciu interferonu alfa. Nie każdy chory może być zakwalifikowany do leczenia, wymagane jest wykonanie biopsji wątroby. Leczenie jest kosztowne, źle tolerowane przez pacjentów, a jego skuteczność nie przekracza 20-40%. W ostatnich latach wprowadzono do leczenia lamiwudynę, lek lepiej tolerowany przez chorych.
Leczenie WZW typu E
WZW typu E podobnie jak WZW typu D podlega administracyjnemu obowiązkowi leczenia szpitalnego. Leczenie trwa od 2 do 12 tygodni, jest zasadniczo leczeniem objawowym (mającym na celu złagodzenie objawów choroby).
Leczenie tego typu wirusa bywa długie i uciążliwe. Często chory pacjent wymaga hospitalizacji, która trwa około 2-3 tygodni. Leczenie polega przede wszystkim na obserwacji i zapewnieniu choremu spokoju, odpowiedniej diety, która należy stosować przez kilka miesięcy. Nie ma konkretnych leków. Zazwyczaj choroba kończy się pełnym wyzdrowieniem, jednak zdarza się, że u niektórych pacjentów następuje nawrót choroby, a jej objawy mogą utrzymywać się nawet do pół roku. Przejście choroby zapewnia całkowitą odporność.
Leczenie WZW typu B
Ostre WZW B w większości przypadków ulega samowyleczeniu. Najważniejszą rolę odgrywa odpoczynek fizyczny i psychiczny. Wskazane jest, aby chory leżał w łóżku przez kilkanaście godzin na dobę, ponieważ zwiększa to ukrwienie wątroby. Dieta chorego powinna składać się w 70 procentach z węglowodanów, w 10-20 procentach
z tłuszczów oraz w 10% z białka. W jadłospisie osoby chorej mogą znaleźć się m.in. takie produkty jak: białe czerstwe pieczywa, masło, dżem, miód, twaróg, potrawy mączne, ryż, kasze, białe gotowane mięso. Pacjenta obowiązuje bezwzględny zakaz picia alkoholu co najmniej przez rok. Choroba ulega wyleczeniu w około 90 procentach. Coraz bardziej popularne stają się szczepienia przeciwko tej chorobie, dzięki czemu liczba zachorowań ulega zmniejszeniu. Jeśli zaś antygen choroby HBsAg utrzymuje się we krwi powyżej 6 miesięcy może świadczyć to o przewlekłym nosicielstwie oraz o przewlekłym zapaleniu wątroby. Lekarz powinien w tej sytuacji pokierować pacjenta do wyspecjalizowanego ośrodka, gdzie zostanie postawiona dokładna diagnoza
i wdrożone dalsze leczenie.
Leczenie WZW typu C
Jeśli chodzi o ten typ wirusa nie ma obecnie szczepionki, która uchroniłaby przez zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C. Szczepionka przeciwko wirusowi znajduje się dopiero w II fazie badań klinicznych. Pocieszający jest jednak fakt, że istnieją coraz bardziej skuteczne metody leczenia WZW typu C. Na rynku są dostępne dwa rodzaje leków: interferon oraz rybawiryna. Pierwszy z nich to naturalne białko, wytwarzane w organizmie w celu zwalczania zakażeń powodowanych przez wirusy. Niestety organizm nie zawsze potrafi wyprodukować dostateczną ilość interferonu, dlatego też podaje się to białko w postaci zastrzyków. Drugi z dostępnych leków to lek przeciwwirusowy, stosowany doustnie. W połączeniu z interferonem wzmacnia jego działanie i tym samym zwiększa skuteczność terapii.
Leczenie WZW typu D
WZW typu D podlega administracyjnemu obowiązkowi leczenia szpitalnego. Leczenie trwa od 2 do 12 tygodni, jest zasadniczo leczeniem objawowym. Przewlekłe zapalenie wątroby typu D leczone jest przy użyciu interferonu alfa. Nie każdy chory może być zakwalifikowany do leczenia, wymagane jest wykonanie biopsji wątroby. Leczenie jest kosztowne, źle tolerowane przez pacjentów, a jego skuteczność nie przekracza 20-40%. W ostatnich latach wprowadzono do leczenia lamiwudynę, lek lepiej tolerowany przez chorych.
Leczenie WZW typu E
WZW typu E podobnie jak WZW typu D podlega administracyjnemu obowiązkowi leczenia szpitalnego. Leczenie trwa od 2 do 12 tygodni, jest zasadniczo leczeniem objawowym (mającym na celu złagodzenie objawów choroby).
Źródło:
dr med. Tomasz Smiatacz-specjalista chorób zakaźnych, Klinika Chorób Zakażnych; lek. med. Ewa Pakuła; mgr Edward Ozga Michalski.
dr med. Tomasz Smiatacz-specjalista chorób zakaźnych, Klinika Chorób Zakażnych; lek. med. Ewa Pakuła; mgr Edward Ozga Michalski.