|
U dziecka, które naprawdę źle słyszy, zwykle można zaobserwować jeden lub więcej z podanych poniżej objawów utraty słuchu (chociaż niektóre z nich mogą także występować u dzieci normalnie słyszących):
- Wyraźna niemożność usłyszenia tego, co mówią inni, występująca przez cały lub prawie cały czas.
- Kłopoty ze słyszeniem, kiedy dźwięk dociera z boku lub z tyłu i kiedy malec nie stoi zwrócony bezpośrednio twarzą do rozmówcy; wiele dzieci z uszkodzeniem słuchu instynktownie opanowało podstawy czytania z warg i dzięki temu więcej rozumie, jeśli widzi usta mówiącego.
- Konsekwentny brak odzewu, kiedy mówi się do dziecka cicho.
- Konsekwentne niezwracanie uwagi na jakiekolwiek formy werbalne czy inne sygnały dźwiękowe.
- Wyraźny brak umiejętności wypełniania poleceń (w większym stopniu niż się to daje wytłumaczyć młodym wiekiem).
- Słownictwo w porównaniu z rówieśnikami ograniczone, zarówno pod względem percepcji (rozumienie słowa), jak i produkcji (wypowiadanie). Z powodu tego opóźnienia rozwojowego dziecko może być fałszywie ocenione jako „mało zdolne".
- Brak reakcji na muzykę — dziecko nie klaszcze w dłonie, nie śpiewa, nie porusza się rytmicznie do dźwięków muzyki, nie rozpoznaje często słuchanych piosenek, nawet tych przeznaczonych specjalnie dla dzieci.
- Brak reakcji na niuanse językowe (wydaje się, że nie potrafi poznać z tonu twojego głosu, czy jesteś zła, smutna albo czy żartujesz itd.).
- Brak reakcji na odgłosy otoczenia (dzwonek telefonu czy dzwonek do drzwi, brzęczenie minutnika, śpiew ptaka, wycie wiatru).
- Kłopoty przy rozróżnianiu i rozpoznawaniu podobnie brzmiących wyrazów (dawać i stawać, sum i szum, fala i szala), szczególnie jeśli wyraz zaczyna się na głoskę „f, ,,sz" lub „s".
- Skłonności do udzielania niewłaściwych odpowiedzi na pytania („Czy chcesz poukładać układankę?" „Nie, nie jestem głodny").
- Tendencja do preferowania jednego ucha przy zwracaniu głowy w kierunku dobiegającego dźwięku.
- Niemożność usłyszenia bardzo cichych dźwięków, takich jak tykanie zegarka.
- Tendencja do nastawiania zbyt dużej głośności w telewizorze i magnetofonie albo do stawania zbyt blisko nich, jakby dziecko chciało lepiej słyszeć (zdarza się to także od czasu do czasu maluchowi słyszącemu normalnie, który robi to z ciekawości).
- Narzekanie na ból lub dzwonienie w uszach.
Dzieciom, u których istnieje duże ryzyko wystąpienia wad słuchu, należy wcześnie zbadać słuch, nawet jeśli nie obserwuje się u nich żadnych z wymienionych wyżej objawów. Przyjmuje się, że dzieci należą do grupy wysokiego ryzyka, jeśli:
- Zostały u nich stwierdzone problemy zdrowotne, na przykład zespół Fanconiego, który wiąże się z osłabieniem słuchu.
- W rodzinie dziecka zdarzały się wypadki dziedzicznej utraty słuchu lub utrata słuchu w dzieciństwie z nieznanych przyczyn (u rodzeństwa, rodziców, kuzynów itd.).
- W okresie życia płodowego, szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży, dzieci te były narażone na infekcje wirusowe, których następstwem jest uszkodzenie słuchu (takich jak cytomegalowirus czy różyczka).
- Dzieci o masie urodzeniowej mniejszej niż 1500 g.
- Dzieci urodzone z nieprawidłowościami ucha lub twarzy (anomalie twarzoczaszki).
- Przy urodzeniu miały niski wynik testu AP-GAR (poniżej czterech punktów) albo jako noworodki miały poważne problemy zdrowotne, takie jak asfiksja (zamartwica), krwawienie wewnątrzczaszkowe lub jeśli przez dłuższy czas podawano im tlen.
- Zastosowano u nich potencjalnie ototoksyczne (uszkadzające ucho) lekarstwa (takie jak gentamycyna) lub przeszły chorobę (jak na przykład bakteryjne zapalenie opon mózgowych), która może powodować uszkodzenie ucha.
Nawet najmniejsze podejrzenie, że dziecko niedosłyszy, uzasadnia przeprowadzenie badania słuchowego, szczególnie u niemowląt. Dziecko nie musi być całkowicie głuche, aby wymagało leczenia; w rzeczywistości, dziecko z niewielkim deficytem słuchu może z terapii skorzystać najwięcej.
Każda wada słuchu, która nie zostaje wykryta i nie będzie leczona, może doprowadzić do trudności w mówieniu i w uczeniu się, a zdolne dziecko będzie postrzegane jako „mało pojętne" albo nawet,,opóźnione w rozwoju", co sprawi, że będzie miało niskie poczucie własnej wartości.
Źródło artykułu: A. Eisenberg, H. Murkoff, S. Hathaway "Drugi i trzeci rok życia dziecka" |
apteki, stomatolog, rehabilitacja, implanty : Poznań
