Trening autogenny

W takich przypadkach zalecana jest jednak równoległa próba rozwiązania nabrzmiałych konfliktów ży­ciowych będących przyczyną stresów i dolegliwości fizycz­nych, co bez pomocy wykwalifikowanego psychoterapeuty okazuje się w praktyce dość trudne.

W treningu autogennym decydujące znaczenie ma nauka prawidłowego oddychania i umiejętność koncentracji uwagi  w celu całkowitego, kontrolowanego rozluźnienia się. Utrzy­manie właściwej postawy ciała odgrywa w tej metodzie drugorzędną rolę.

Trening autogenny składa się z kilku elementów, które następują po sobie:

• uczucie ciężaru,
• uczucie ciepła,
• regulacja pracy serca,
• regulacja swobodnego oddychania,
• uczucie ciepła w splocie słonecznym (brzuchu),
• uczucie chłodu na czole.

Relaksacja autosugestywna obejmuje grupy reakcji: umiejętność przyjęcia odpowiedniej postawy – stan bierności, koncentracji na organizmie i sterowania organizmem.

Istnieje pokaźna literatura na temat treningu autogennego, a także specjalistyczne kursy, organizowane przez lekarzy i psychoterapeutów. Kursom, które prowadzone są przez różne osoby, warto jest przyjrzeć się z bliska jeszcze przed zgłoszeniem się na zajęcia, gdyż najlepsze efekty daje ćwi­czenie w małych grupach pod okiem dobrego, doświad­czonego nauczyciela - terapeuty.

Grupa terapeutyczna po­winna być mała, gdyż ludzie, którzy mają prawdziwe pro­blemy z samym sobą, zbyt łatwo „gubią" się, zamykają się w sobie lub rozpraszają swoją uwagę w liczniejszym gronie. Ciekawe jest, że opanowanie zasad i reguł treningu autogennego sprawia dużo większy kłopot ludziom, którzy z powodu doznawa­nych dolegliwości (takich jak bóle kręgosłupa, głowy czy zaburzenia snu) naprawdę potrzebują pomocy, niż tym, którzy poznają metody treningu autogennego ze zwykłej ciekawości.

Nazwanie wspomnianej tu metody treningiem jest niezwykle trafne, wymaga ona bowiem rzeczywiście — jak każdy inny trening — stałego powtarzania ćwiczeń, wytrwałości oraz cierpliwości w oczekiwaniu na wyniki.